Dieta w ostrym kłębuszkowym zapaleniu nerek

Dieta w ostrym kłębuszkowym zapaleniu nerek

Przy ostrym kłębuszkowym zapaleniu nerek stosuje się dietę obciążającą chory narząd. Ogranicza się podaż ponieważ często występują u chorych obrzęki i nadciśnienie. Trzeba dbać o dobrą gospodarkę wodną , zwłaszcza gdy występują obrzęki. Należy dokładnie kontrolować bilans płynów, przyjmowanych i wydalanych (plus około 500 ml na straty związane z potem i wydychanym powietrzem oraz przez skórę i z kałem).

Produkty  białkowe nasilają proces filtracji przez co mogą uszkodzić chory narząd. Dlatego należy wykluczyć produkty białkowe (wędliny, mięso, nabiał, jaja) oraz ograniczeniu podlegają produkty zawierające fosfor i potas.

 

 

Zalecana jest dieta węglowodanowo ? tłuszczowa z ograniczeniem soli i płynów. Jest to dieta kleikowo ? ryżowa (ryż zawiera mało sodu). Podaje się bułki, sucharki, ziemniaki, kompoty i przeciery  owocowe . Jak pacjent wraca do zdrowia zaczyna podawać się wszystkie niezbędne składniki odżywcze, które  są potrzebne do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Powoli zwiększa się ilość płynów i produktów białkowych (podaż białka jest uzależniony od poprawy sprawności nerek).

Dieta w przewlekłym kłębuszkowym zapaleniu nerek

Dieta w przewlekłym kłębuszkowym zapaleniu nerek

Przy układaniu diety należy zwrócić uwagę na stężenie kreatyny i mocznika we krwi, oraz na dobowy bilans przyjmowanych i wydalanych płynów. Do płynów przyjmowanych należy wliczyć napoje, zupy, sosy a także wlewy kroplowe (te są uzależnione od ilości wydalanego moczu). Zawsze w bilansie płynów należy uwzględnić dodatkowe 500 ml. na płyny utracone w czasie oddychania, pocenia się oraz wydalane z kałem. Aby nie zatrzymywać zbyt dużo płynów w organizmie  należy albo mocno ograniczyć  sól kuchenną (ze względu na dużą zawartość sodu).

 

 

Dieta powinna zawierać ograniczoną zawartość białka, ponieważ jest ono źródłem niepożądanych substancji toksycznych (mocznika i kreatyny), zatrzymywany w nadmiarze we krwi. Osobom dorosłym białko podaje się w ilości 0,6-0,8g/kg mc.. w połowie powinno to być białko pochodzenia zwierzęcego o wysokiej wartości biologicznej.

Ze względu na dużą zawartość białka oraz fosforu i związków purynowych , należy ograniczyć spożycie mięsa, podrobów i ryb. Zalecane jest natomiast spożywanie warzyw i owoców, ponieważ mają właściwości alkalizujące. Ale nie należy ich spożywać zbyt dużo ponieważ zawierają potas. Trzeba pilnować o odpowiednią podaż energii, aby nie dochodziło do rozpadu białka ustrojowego. Przy kłębuszkowym zapaleniu nerek stosuje się dietę łatwostrawną  węglowodanowo ? tłuszczową (gdzie tłuszcze powinny być łatwostrawne).

Zalecane są dania półmięsne i jarskie: gołąbki, kluski, zapiekanki, budynie. Dietę ustala się indywidualnie w zależności od bilansów płynów, stężenia mocznika i kreatyny w surowicy krwi oraz o stopnia sprawności nerek.

Dieta we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego

Dieta we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego.

W ostrym okresie choroby, stosuje się żywienie pozajelitowe (dożylnie), równocześnie można podawać drogą doustną zbilansowane bezresztkowe diety przemysłowe.

Po ustąpieniu ostrych objawów powoli wprowadzamy słabe napoje jak: herbata, napar z rumianku, mięty, słaby rosół, sok z czarnych jagód. Następnie możemy  zacząć wprowadzać marchewkę puree, sucharki, bułkę, ryż jaja na miękko ziemniaki puree, oraz chude mięso gotowane.

Po całkowitym ustąpieniu objawów, wprowadza się dietę łatwostrawną, niskotłuszczową z ograniczeniem błonnika pokarmowego, ze zwiększoną ilością białka.

Białko powinno pochodzić głównie z produktów zwierzęcych. Tłuszcze zwierzęce (smalec, słonina, boczek) należy ograniczyć. W niewielkiej ilości można podawać masło, śmietankę, olej.

 

 

Osoby chore z reguły źle tolerują mleko. A przecież mleko jest dobrym źródłem białka i wapnia. Dlatego powinno się mleko zastępować przetworami mlecznymi, jak jogurty, kefiry, sery twarogowe (ponieważ zawierają mniej laktozy). W razie ostrych nawrotów choroby (przelewanie w jelitach, biegunka), należy wykluczyć te pokarmy.

Warzywa i owoce podajemy, w postaci gotowanej i rozdrobnionej oraz soków lub przecierów.

Ograniczeniu podlegają potrawy ciężkostrawne, tłuste, wzdymające, długo zalegające w żołądku, oraz ostro przyprawione. Wykluczeniu podlegają też kawa naturalna, mocna herbata. Posiłki powinno się spożywać często ale w małych ilościach nawet do 5-6 posiłków na dobę.

Czym powinniśmy się kierować przy zakupach?

Czym powinniśmy się kierować przy zakupie żywności?

  • Czytać etykiety i unikać produktów zawierających nadmiar tłuszczu, cukru, soli i dodatków, jak też składników przetworzonych
  • Wybieramy żywność jak najmniej przetworzoną
  • Szukać potraw z piramidy zdrowego żywienia, czyli chleba razowego i kasz pełnoziarnistych, świeżych owoców i warzyw, fasoli i grochu, bardzo chudego mięsa oraz chudych produktów mlecznych
  • Unikać chwytów reklamowych

Czy żywność light jest zawsze zdrowa

Aby obniżyć kaloryczność produktu trzeba coś z niego usunąć

  • w serach żółtych i twarogowych usunięto zawartość tłuszczu, czym daje się obniżyć kaloryczność ale i usuwa się też witaminy A i D rozpuszczalne w tłuszczach. Niekorzystnie to skórę i kości
  • natomiast napoje niskokaloryczne, nie zawierają cukru, ale za to mają dużą zawartość konserwantów i sztucznych barwników
  • w dżemach główny składnik żelujący – cukier zastępują chemiczne utrwalacze.

Trzeba pamiętać  im wyższa wartość wody tym mniejsza trwałość żywności. Stąd w produktach o obniżonej kaloryczności dość często pojawiają się konserwanty, które chronią żywność przed psuciem się (pleśniami, bakteriami). W czasie produkcji usunięte składniki są zastępowane nie tylko wodą, ale też substancjami zagęszczającymi np. rolę wypełniacza w produktach „0% tłuszczu”, spełniać może odtłuszczone mleko w proszku, które tłuszczu nie zawiera natomiast duże ilości  cukru.

Czy żywność light jest zawsze zdrowa

Aby obniżyć kaloryczność produktu trzeba coś z niego usunąć

  • w serach żółtych i twarogowych usunięto zawartość tłuszczu, czym daje się obniżyć kaloryczność ale i usuwa się też witaminy A i D rozpuszczalne w tłuszczach. Niekorzystnie to skórę i kości
  • natomiast napoje niskokaloryczne, nie zawierają cukru, ale za to mają dużą zawartość konserwantów i sztucznych barwników
  • w dżemach główny składnik żelujący – cukier zastępują chemiczne utrwalacze.

Trzeba pamiętać  im wyższa wartość wody tym mniejsza trwałość żywności. Stąd w produktach o obniżonej kaloryczności dość często pojawiają się konserwanty, które chronią żywność przed psuciem się (pleśniami, bakteriami). W czasie produkcji usunięte składniki są zastępowane nie tylko wodą, ale też substancjami zagęszczającymi np. rolę wypełniacza w produktach „0% tłuszczu”, spełniać może odtłuszczone mleko w proszku, które tłuszczu nie zawiera natomiast duże ilości  cukru.

Gdy mamy słaby wzrok – marchewka pomoże

Marchewka pomaga wyostrzyć wzrok, w krótkim czasie poprawia kolor cery, reguluje prace żołądka, dzięki czemu łatwiej utrzymać linię, a na dodatek ma tylko 20 kalorii. Dzięki składnikom zawartym w marchewce nasza cera stanie się delikatniejsza, bardziej jędrna, a przede wszystkim nabierze ciemniejszego koloru. Witamina A, której w marchwi jest pod dostatkiem, wygładza zmarszczki, przemywa naczynia krwionośne i reguluje pracę żołądka. Marchewka przydaje się również przed ważnymi egzaminami gdzie trzeba się bardziej skoncentrować , a nasze oczy narażone są na zmęczenie. Wypicie karotki lub schrupanie świeżego warzywa pomoże zregenerować osłabiony wzrok.

Właściwości oleju z orzeszków ziemnych

Olej z orzeszków ziemnych (arachidowychtłoczony na zimno ma żółty kolor i intensywny posmak orzechów, natomiast rafinowany jest pozbawiony zarówno smaku, jak i aromatu. Olej arachidowy powinien być spożywany na zimno jako dodatek do surówek czy dressingów. Sprzyja odchudzaniu, gdyż zapewnia poczucie sytości przez dłuższy czas. Dzięki zawartości resweratrolu ma działanie przeciwnowotworowe, a obecny w nim magnez wspomaga układ nerwowy. Olej z orzechów arachidowych ma również korzystny wpływ na skórę.

Dieta w chorobach jelita cienkiego i grubego

Dieta w chorobach jelita cienkiego i grubego

Dieta w chorobach jelit jest bardzo ważna. Dla każdego pacjenta dobór produktów i potraw ustala się indywidualnie, uzależnieniu od stanu chorego, jednostki chorobowej oraz chorób współistniejących i objawów z nią związanych (biegunka, zaparcia).

Jeżeli chory ma zaparcia podaje się pokarmy pobudzające perystaltykę jelit:

  • produkty wysoko resztkowe; bogate w błonnik nierozpuszczalny (pieczywa ciemne, grube kasze, otręby, owoce i warzywa)
  • pokarmy wywołujące procesy fermentacyjne w jelitach; miód, cukier mleczny, syropy owocowe, soki (sok jabłkowy, winogronowy i gruszkowy) dżemy, śliwki suszone
  • fermentowane przetwory z mleka; zsiadłe mleko, kefir
  • wody mineralne gazowane
  • kwaśne owoce i warzywa oraz buraki czerwone i papryka
  • tłuszcze
  • dania zimne, mocno przyprawione
  • mocna prawdziwa kawa

 

 

Jeżeli występują biegunki podaje się produkty i potrawy, które osłaniają przewód pokarmowy:

  • napoje garbnikowe, ściągające; napary z suszonych czarnych jagód, mocna gorzka herbata, kakao na wodzie
  • gorące napoje
  • kisiele, potrawy z ryżu, żelatyna
  • warzywa i owoce bogate w błonnik rozpuszczalny ? pektyny (marchew, dynia, banany, jabłka tarte)
  • suchary

Dieta powinna być łatwostrawna i niskotłuszczowa, aby nie podrażniać chorych jelit. Z białek powinno podawać się chude mięsa (drób, królik, cielęcina), jaja na miękko. Z nabiału podaje się jogurty, kefiry, świeży twarożek. Natomiast z tłuszczów podajemy masło, śmietankę i oleje. Węglowodany podajemy tylko ubogo resztkowe (wyjątki zaparcia) jak jasne pszenne pieczywo, białe mąki, drobne kasze, sucharki. Warzywa i owoce ubogo resztkowe w  postaci gotowanej i przetartej.

Dieta ma dostarczyć choremu wszystkie niezbędne składniki pokarmowe i dostateczna ilość energii. Gdyż choroby jelit są to choroby wyniszczające organizm i długotrwałe.

Dieta w chorobie wrzodowej żołądka i dwunasticy

Dieta w chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy

Dieta w chorobie wrzodowej jest tylko wspomaganiem leczenia farmakologicznego, i ma na celu zmniejszenie czynności ruchowej i wydzielniczej żołądka.

Do głównych założeń diety należy zaliczyć:

– aby pokarmy nie przebywały zbyt długo  w chorych narządach

–  aby pokarmy nie wymagały długiego trawienia

–  aby pokarmy nie podrażniały ścian chorego narządu mechanicznie i chemicznie (potrawy wzdymające, ciężkostrawne , ostre przyprawy)

– posiłki należy podawać zawsze o tych samych godzinach i dokładnie je przeżuwać

– każdy posiłek neutralizuje bowiem nadmiar kwasu solnego na około 60 minut, toteż należy spożywać często najlepiej  co 2-3 godziny niewielkie porcje

– ostatni posiłek powinien być spożyty 2 godziny przed snem

 

 

Dieta w chorobie wrzodowej powinna być ustalana indywidualnie do pacjenta do jego upodobań smakowych, z uwzględnieniem zwyczajów żywieniowych i nietolerancji pokarmów. Tłuszcze i węglowodany oraz składniki mineralne powinny być zachowane do aktywności fizycznej pacjenta.

Białka można minimalnie zwiększyć a jest to związane z gorszym wykorzystaniem tego składnika przez organizm chorego . Podajemy białka pełnowartościowe z mleka i przetworów oraz z drobiu i ryb gdyż wiąże nadmiar kwasu solnego. Nie należy jednak spożywać zbyt  dużych ilości mleka, gdyż w  pierwszej fazie mleko osłania błonę śluzową żołądka i hamuje ból, ale po wchłonięciu wapń zawarty w mleku prowadzi do zwiększenia wydzielania gastryny, która pobudza wydzielanie  kwasów żółciowych. Natomiast tłuszcze ograniczają zdolność kwasu. Ale powinny to być tłuszcze łatwostrawne, roślinne aby nie wzrosło zbytnio stężenie cholesterolu. Nadmiar tłuszczu z jednej strony pobudza motorykę żołądka, a z drugiej opóźnia jego opróżnianie.

Do produktów które hamują wydzielanie soków żołądkowych można zaliczyć słabe roztwory cukru.

Ograniczeniu podlegają produkty bogate w błonnik (pieczywo ciemne, grube kasze), surowe warzywa i owoce, gdyż dodatkowo mogą podrażniać chory narząd. Ograniczeniu podlegają również potrawy ciężkostrawne jak: nasiona roślin strączkowych, warzywa kapustne, rzodkiewka, szczaw, rabarbar, grzyby, orzechy, agrest. Wyeliminować też trzeba tłuste ciasta z kremem, czekolady, chałwy.

Nie należy stosować produktów jak i przypraw pobudzających wydzielanie kwasów żołądkowych: pieprz, papryka, curry, chrzan, musztarda, ocet, zbyt duże ilości soli, tłuste rosoły, wywary grzybowe, galarety mięsne, potrawy wędzone i pikantne, wody gazowane, kwaśne napoje, nierozcieńczone soki owocowe, alkohol, mocna kawa i herbata.